Een echt startpunt voor de Chiro is moeilijk vast te stellen. In de 19e eeuw was er al sprake van bepaalde parochies in Vlaanderen waar er 'patronaten' opgericht werden. Dat waren organisaties die op zondag probeerden wat ontspanning aan te bieden aan de plaatselijke jeugd, naast godsdienstige en andere vorming.

De eerste kenmerken van een Chiro-groep zijn al duidelijk aanwezig: parochiaal georganiseerd, spelend bezig zijn, inspiratie vanuit het geloof, alle jongeren welkom, ... . Er was alleen nog geen sprake van een nationale vereniging.

Die nationale vereniging kwam op gang na de Eerste Wereldoorlog. E.H. Jos Cleymans start met een radicale vernieuwing en krijgt hierdoor de naam ‘stichter’ te zijn van de Chiro zoals we die nu kennen.

In 1946 volgde een officiële erkenning. Op vrij korte termijn groeide het aantal groepen van 200 tot 500, werden er cursussen georganiseerd, een gewestelijk kader werd uitgebouwd, enzovoort. De centrale visie werd ontwikkeld, en Chiro koos voor het werken in vaste leeftijdsgroepen, onderverdeeld in vendels. In de jaren 60 wonnen de democratisering en de inspraakbeweging uiteraard veld. Het kader werd in de periode ’65 en ’70 sterk uitgebouwd.

Ploegen en raden vulden elkaar aan. Namen, symbolen en vormen veranderden. De co-educatie – jongens en meisjes samen – werd sterk verdedigd.

Op 7 mei 1970 nam de Chiro met Impuls ’70 (een leidingsdag met 8000 aanwezigen) het gedachtegoed van ’68 en de maatschappijkritiek in eigen rangen op. Chiro zette een stap verder in een maatschappelijk engagement en stuurde de eigen methoden bij. De jaren ’70 stonden garant voor een culturele en economische crisis, die ook de Chiro raakte. In die periode verloor de Chiro 20.000 leden en een honderdtal groepen. De methoden werden in de loop van de jaren ’80 opnieuw onder de loep genomen. In 1986 lanceerde de Chiro de eerste bekendmakingactie met een nationale affiche en folder.

Rond 1987 keerde voor de Chiro het tij. Nieuwe projecten werden uitgedacht en in die periode werd de chirovisie samengevat in drie spiegelteksten.

In de jaren ’90 liet Chiro zich zien in een grote verscheidenheid van handelen. Dat handelen, het chiro-doen, werd besproken en tot onderwerp gemaakt in dialoog tussen de lokale groepen en de verschillende structuren. Die gesprekken over visie en methoden – het Groot Onderhoud gedoopt – werden in de winter van 1994 in alle gewesten gevoerd.

Het nieuwe millennium: meteen werden participatie, ervaringen beleven en procesgericht werken in de kijker gezet. De opdracht voor Chirojeugd Vlaanderen lijkt klaar te liggen.

Voor een uitgebreide versie van de geschiedenis verwijzen we graag naar de site van Chiro Nationaal.